Het hek waarachter vele herinneringen liggen.
Het hek waarachter vele herinneringen liggen. (Foto: Bart Bos )

Herinneringen aan een volkstuintje

Schiedam - Dit bericht is ingezonden bij het Nieuwe Stadsblad. Iedere Schiedammer kan bij het Nieuwe Stadsblad een bericht plaatsen. Je kunt het zelf (mét foto) online publiceren via www.nieuwestadsblad.nl. Bart Bos gaat terug in de tijd, toen Schiedammers uit zuid meededen aan een moestuintjesproject.

“Jullie boffen, het is grond van uitstekende kwaliteit“, met die woorden opende toenmalige wethouder Chris Zijdeveld in maart 1985 het moestuintjesproject aan de Willem de Zwijgerlaan tegenover de Westfrankelandsedijk. Voor 30 Schiedammers, veelal uit zuid, een droom die uitkwam. In zuid zijn weinig woningen met een tuin waardoor een eigen moestuin voor velen een utopie was.

Gemotiveerd en enthousiast werkten de huurders van een eigen moestuintje zich bijna dagelijks in het zweet om na enkele maanden de vruchten van het noeste werk te plukken. Trots kwamen zij thuis met de oogst die zij ook vaak deelden met familie en buurtjes. Naast het zweten zaten de huurders van de felbegeerde stukjes grond ook graag op hún tuintje puur voor de gezelligheid, lekker een bakkie doen uit de meegenomen thermoskan en kletsen met de medehuurders.

Tot die dag dat hun droom uiteenspatte toen de gemeente kwam vertellen dat het over en uit was met het wroeten in de aarde. Het naastgelegen verzorgingstehuis François Haverschmidt groeide uit zijn jasje en had nieuwbouwplannen met aanleunwoningen, en laatste waren precies gepland op de moestuintjes. Met pijn in het hart moeten de huurders hun kostbare droom verlaten, de laatste oogst meenemende naar huis. Het groene hek werd voor het laatst afgesloten met een zware ketting.

In 2019 ligt het terrein er echter nog steeds verlaten bij, de geplande aanleunwoningen zijn er nooit gekomen door gebrek aan financiën. Het terrein van de volkstuintjes is nooit gebruikt voor andere doeleinden en de natuur heeft het weer in haar bezit genomen met als resultaat een stukje ongerepte wildernis. Het enige wat nog herinnert aan de moestuintjes zijn enkele stukjes roestig prikkeldraad vergroeid in de weelderige omheining, en het groene hek met de zware ketting waarachter vele herinneringen liggen.

Wat nu te doen met deze wildernis? Niemand schijnt het te weten. Maar als je het sommige Gorzenezen vraagt, dan zien ze zichzelf weer met de handen in de grond wroeten met de thermoskan aan hun zijde.

Meer berichten